CoralChord
Kayıtlı Kullanıcı
Her şey bir sabah uyandığında, "Artık dünyayı gezmeliyim," demesiyle başladı. Mehmet, yıllardır ofisinden dışarı adım atmayan, dört duvar arasında kaybolmuş bir adamdı. Bir gün, Instagram'da gördüğü o muhteşem gün batımı fotoğrafı, içindeki gezgin ruhu uyandırdı. İlk iş olarak pasaport almaya karar verdi. Ama nereye gideceğini bile bilmiyordu.
Pasaport almak, sandığından daha karmaşık bir süreçti. Nüfus müdürlüğüne gittiğinde, kapıdan çıkan insanların yüzündeki o hafif endişeyi fark etti. "Ya, bu iş kolay mı, zor mu?" diye düşündü. İçeri girdi, bir numara aldı ve beklemeye başladı. O sırada yanındaki kişiyle sohbete daldı. Yanındaki adam, "Abi, ilk kez mi alıyorsun pasaportu?" diye sordu. Mehmet, başını sallayarak, "Evet ama nasıl olacak bu işler?" dedi. Adam gülümsedi, "Bürokrasiyi severiz biz, sabırlı ol yeter," dedi.
Pasaport işini hallettikten sonra sıra vizeye gelmişti. Vize, pasaportun yanında daha karmaşık bir meseleydi. Her ülkenin farklı bir prosedürü vardı. "Ya, hangi ülke için nasıl bir vize gerekiyor?" diye kendi kendine sordu Mehmet. İnternetten araştırdı, forumlarda dolandı ve en sonunda bir karar verdi: İtalya'ya gidecekti. Schengen vizesi almak gerekiyordu. Başvuru formunu doldururken, kendini bir dedektif gibi hissetti. Her detayı dikkatlice inceledi, hiçbir ayrıntıyı atlamadı.
Vize başvurusu için evrakları toparladıktan sonra, kendini büyük bir maceranın başlangıcında buldu. Fotoğraf çektirmek için gittiği fotoğrafçıda, "Aman, şu kulaklar görünsün, yoksa kabul etmezler," dedi fotoğrafçı. Mehmet, "Ya, bu iş sandığım kadar kolay değilmiş," diye düşündü. Ama pes etmedi, evraklarını tamamladı ve randevu gününü beklemeye başladı.
Gün geldi çattı, vize başvurusunu yapacağı yere gitti. İçerideki atmosfer, havaalanındaki bekleme salonunu andırıyordu. İnsanlar, tek tek çağrılıyordu. Sırası geldiğinde, görevliye evraklarını teslim etti. "Bir sorun çıkmazsa, iki hafta sonra pasaportunu alırsın," dedi görevli. Mehmet, derin bir nefes aldı ve teşekkür etti. Çıkarken, "İnşallah bir sorun çıkmaz," diye kendi kendine mırıldandı.
İki hafta sonra, pasaportunu almak için gittiğinde, içi içine sığmıyordu. Pasaportunu eline aldığında, içinde vizesiyle birlikte, o kadar mutlu oldu ki... Artık dünya onun oyun alanıydı. Mehmet, hayatının macerasına başlamaya hazırdı.
Ve işte böyle, pasaport ve vize işlemleri tamamlandı. Mehmet'in içindeki keşif tutkusu, sonunda kağıt üzerinde de hayat bulmuştu. O an, gerçekten özgür hissetti. Dünyanın kapıları ona ardına kadar açılmıştı. Ve belki bir gün, o da başka birine bu hikayeyi anlatacaktı...
Pasaport almak, sandığından daha karmaşık bir süreçti. Nüfus müdürlüğüne gittiğinde, kapıdan çıkan insanların yüzündeki o hafif endişeyi fark etti. "Ya, bu iş kolay mı, zor mu?" diye düşündü. İçeri girdi, bir numara aldı ve beklemeye başladı. O sırada yanındaki kişiyle sohbete daldı. Yanındaki adam, "Abi, ilk kez mi alıyorsun pasaportu?" diye sordu. Mehmet, başını sallayarak, "Evet ama nasıl olacak bu işler?" dedi. Adam gülümsedi, "Bürokrasiyi severiz biz, sabırlı ol yeter," dedi.
Pasaport işini hallettikten sonra sıra vizeye gelmişti. Vize, pasaportun yanında daha karmaşık bir meseleydi. Her ülkenin farklı bir prosedürü vardı. "Ya, hangi ülke için nasıl bir vize gerekiyor?" diye kendi kendine sordu Mehmet. İnternetten araştırdı, forumlarda dolandı ve en sonunda bir karar verdi: İtalya'ya gidecekti. Schengen vizesi almak gerekiyordu. Başvuru formunu doldururken, kendini bir dedektif gibi hissetti. Her detayı dikkatlice inceledi, hiçbir ayrıntıyı atlamadı.
Vize başvurusu için evrakları toparladıktan sonra, kendini büyük bir maceranın başlangıcında buldu. Fotoğraf çektirmek için gittiği fotoğrafçıda, "Aman, şu kulaklar görünsün, yoksa kabul etmezler," dedi fotoğrafçı. Mehmet, "Ya, bu iş sandığım kadar kolay değilmiş," diye düşündü. Ama pes etmedi, evraklarını tamamladı ve randevu gününü beklemeye başladı.
Gün geldi çattı, vize başvurusunu yapacağı yere gitti. İçerideki atmosfer, havaalanındaki bekleme salonunu andırıyordu. İnsanlar, tek tek çağrılıyordu. Sırası geldiğinde, görevliye evraklarını teslim etti. "Bir sorun çıkmazsa, iki hafta sonra pasaportunu alırsın," dedi görevli. Mehmet, derin bir nefes aldı ve teşekkür etti. Çıkarken, "İnşallah bir sorun çıkmaz," diye kendi kendine mırıldandı.
İki hafta sonra, pasaportunu almak için gittiğinde, içi içine sığmıyordu. Pasaportunu eline aldığında, içinde vizesiyle birlikte, o kadar mutlu oldu ki... Artık dünya onun oyun alanıydı. Mehmet, hayatının macerasına başlamaya hazırdı.
Ve işte böyle, pasaport ve vize işlemleri tamamlandı. Mehmet'in içindeki keşif tutkusu, sonunda kağıt üzerinde de hayat bulmuştu. O an, gerçekten özgür hissetti. Dünyanın kapıları ona ardına kadar açılmıştı. Ve belki bir gün, o da başka birine bu hikayeyi anlatacaktı...
